Σήμερα στο σχολείο μας κάναμε ένα μικρό ταξίδι… στις ρίζες μας.

Μιλήσαμε για τον παππού και τη γιαγιά, για εκείνες τις ζεστές αγκαλιές που πάντα μας χωρούν, για τις ιστορίες που έχουν να μας διηγηθούν, για τις συμβουλές, τις θυσίες και την αγάπη που προσφέρουν απλόχερα.

Μέσα από όμορφες δράσεις, τα παιδιά μας είχαν την ευκαιρία να καταλάβουν πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι δεν είναι απλώς ένα κομμάτι του παρελθόντος μας. Είναι η ζωντανή ιστορία της οικογένειάς μας, οι ρίζες και η πολύτιμη κληρονομιά μας.

Και πάνω απ’ όλα, θυμηθήκαμε πως ο σεβασμός και η φροντίδα προς τους μεγαλύτερους δεν πρέπει να χωρούν μόνο σε μία ημέρα του χρόνου. Ο Χριστός μάς διδάσκει να αγαπάμε έμπρακτα: με παρουσία, υπομονή, ένα χάδι, μια κουβέντα, λίγο από τον χρόνο μας.

Γιατί ίσως το πιο σημαντικό μάθημα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας δεν βρίσκεται σε κανένα βιβλίο:

Να μην ξεχνούν ποτέ εκείνους που κάποτε τους κράτησαν από το χέρι…

και, όταν έρθει η ώρα, να είναι εκείνα που θα κρατήσουν το δικό τους.

Χρόνια πολλά στους αγαπημένους μας παππούδες και γιαγιάδες!

Να τους έχουμε κοντά μας, να τους ακούμε, να τους φροντίζουμε και να τους αγαπάμε όσο περισσότερο μπορούμε.